بزرگداشت زندگان: هوشنگ ابتهاج (ه. ا. سایه)، شمارهء چهار

گهوارهء خالی کلن، ١٣٧٨ ۞۞۞ گل رؤیا تهران، خرداد ١٣٢٩ ۞۞۞ سترون تهران، آذر ١٣٣٢ ۞۞۞ بانگ دریا انزلی، مرداد ١٣٤٢ ۞۞۞ بر برگِ گُل تهران، ١٣٦٠ ۞۞۞ بهار غم انگیز دزاشیب، فروردین ١٣٣٣ ۞۞۞ عشق و نفرت ۞۞۞ گهوارهء خالی کلن، ١٣٧٨ عمری ست تا از جان و دل، ای جان و دل می …

بزرگداشت زندگان: هوشنگ ابتهاج (ه. ا. سایه)، شمارهء چهار weiterlesen

بزرگداشت زندگان: هوشنگ ابتهاج (ه. ا. سایه)، شمارهء سه

صبر و ظفر تهران، بهمن ١٣٦٣ ۞۞۞ راهزن تهران، اردیبهشت ١٣٦٥ ۞۞۞ روشن گویا تهران، دی ١٣٦٥ ۞۞۞ در اوج آرزو تهران، خرداد ١٣٦٦ ۞۞۞ غریبانه تهران، تیر ١٣٦٦ ۞۞۞ ازین شب های ناباور تهران، آبان ١٣٥٧ / ١٣٦٨ ۞۞۞ چشمهء خارا تهران، اسفند ١٣٧١ ۞۞۞ بگزین ۞۞۞ صبر و ظفر تهران، بهمن ١٣٦٣ ای …

بزرگداشت زندگان: هوشنگ ابتهاج (ه. ا. سایه)، شمارهء سه weiterlesen

بزرگداشت زندگان: هوشنگ ابتهاج (ه. ا. سایه)، شمارهء دو

رحیل رشت، شهریور ١٣٢٦ ۞۞۞ زبان نگاه تهران، آبان ١٣٢٨ ۞۞۞ تنگ غروب تهران، ١٣٣٤ ۞۞۞ در کوچه سار شب تهران، دی ١٣٣٧ ۞۞۞ چشمی کنار پنجرهء انتظار تهران، اردیبهشت ١٣٤٠ ۞۞۞ پرواز خاکستر تهران، دی ١٣٥١ ۞۞۞ در دام کفر تهران، ١٣٥٣ ۞۞۞ در فتنهء رستاخیز تهران، ١٥ اسفند ١٣٥٣ ۞۞۞ دوزخ روح تهران، …

بزرگداشت زندگان: هوشنگ ابتهاج (ه. ا. سایه)، شمارهء دو weiterlesen

بزرگداشت زندگان: هوشنگ ابتهاج (ه. ا. سایه)، شمارهء یک

برگزیده از: پیر پرنیان اندیش / میلاد عظیمی و عاطفه طیّه در صحبت سایه. انتشارات سخن. تهران، ١٣٩١ ۞۞۞ !کبوتر :عاطفه طیّه: استاد! من از این شعرتون خوشم می آد نگاه چشمِ بیمارت چه خسته ست کبوترجان! که بالت را شکسته ست؟ کجا شد بال پرواز بلندت؟ سفید خوشگلم! پایت که بسته ست؟ خیلی شعر …

بزرگداشت زندگان: هوشنگ ابتهاج (ه. ا. سایه)، شمارهء یک weiterlesen

Ausfahrten

Ausfahrten* In Erinnerung an Wolfgang Kuhlmann, der beharrlich bis Januar 2012 durch seine FriedensTreiberAgentur (FTA) die Ausfahrten beleuchtete. ۞۞۞ Seit Jahrtausenden wurde der Weg beschritten. Seit Jahrtausenden wurde gegen den Weg gestritten. Grob umrissen nur war das ferne Ziel: eine Welt, die von den Menschen keinen Tod und keine Opfer verlangt; eine Welt mit tiefem …

Ausfahrten weiterlesen

Von Bienen, Wellen und Flammen

Tief in meinem verzauberten Herzen besingen seidene Stimmen, sich sehnsüchtig im Kreise drehend, durstig nach Lebenswärme siedend, das leidenschaftliche, zärtlich-liebevolle Leben der Bienen, Wellen und Flammen: „Wir sind wie die Wellen, die aufhören zu sein, wenn sie Stillstand erleiden. So reisen wir tanzend, in uns bedächtig ruhend, wie die fleißigen Bienen, die Blumen beharrlich bestäuben, …

Von Bienen, Wellen und Flammen weiterlesen

دُبی

در بهشت بدیعِ بابدیل برده پروران زمان بردگانِ عصر بسنده کرده بر بهرهء بیمقدار خویش محوِ تماشای سرابی فریبنده و دلخراش و دلنواز درمانده در درکِ نخوت و تکبّر نو کیسه های بددهان خو کرده به دردهای روح خویش، در دهشتِ دخمه های انبوه و پریش در ازدحام و آمیزشِ سنگ و آهن که قد …

دُبی weiterlesen

Krieg der 72 Religionenجنگ هفتاد و دو ملت

جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند حافظ ۞۞۞ Verzeih den ganzen Krieg der 72 Religionen Da sie die Wahrheit nicht erblickten, fingen sie an Fabeln zu erdichten (Hafez) ۞۞۞ قومی متفکرند اندر ره دین قومی به گمان فتاده در راه یقین میترسم از آنکه بانگ آید …

Krieg der 72 Religionenجنگ هفتاد و دو ملت weiterlesen

Sohrab Sepehri: Der Ruf des Anfangs, ندای آغاز

Der Ruf des Anfangs (aus dem Buch „Der Reisende“; erste Erscheinung 1967) Wo sind meine Schuhe, wer hat gerufen: Sohrab? Die Stimme war bekannt, so wie die Luft den Körper des Blattes kennt. Meine Mutter schläft, Manouchehr und Parvaneh und vielleicht alle Menschen der Stadt schlafen (1). Die Nacht im Monat Khordad (2) geht seicht …

Sohrab Sepehri: Der Ruf des Anfangs, ندای آغاز weiterlesen

یادواره ها: فروغ فرّخزاد، شمارهء دو

... حالا شعر برای من یک مسئلهء جدّیست. مسئولیتیست که در مقابل وجود خودم احساس میکنم. یک جور جوابیست که باید به زندگی خودم بدهم. من همانقدر به شعر احترام میگذارم که یک آدم مذهبی به مذهبش. فکر مکنم نمیشود فقط به استعداد تکیه کرد. گفتن یک شعر خوب همانقدر سخت است و همانقدر دقّت …

یادواره ها: فروغ فرّخزاد، شمارهء دو weiterlesen

زهر و مرهم

برای دکتر مرتضی محیط واژه ها میوه ها را مانند آویزان از شاخهء بوته ها و درختان بوته ها و درختانی که گاه در کنارهء کویری برهوت برآمده اند و زمانی در جلگه ای زرخیز یا در دشتی سرسبز برخی بر سر راهی بدور از آبادی روئیده اند و برخی در آستانهء بهم پیوستن رود …

زهر و مرهم weiterlesen

Sohrab Sepehri: Der Tod der Farbe مرگ رنگ

Der Tod der Farbe (aus dem gleichnamigen Buch; erste Erscheinung im Jahre 1951) Sohrab Sepehri Eine Farbe ist am Rande der Nacht wortlos verstorben. Ein schwarzer Vogel ist über ferne Wege gekommen und besingt von Daches Höhe die Nacht der Niederlage. Siegesbetrunken ist gekommen der Vogel, der die Trauer anbetet. In dieser Niederlage der Farbe …

Sohrab Sepehri: Der Tod der Farbe مرگ رنگ weiterlesen

Sohrab Sepehri: Bodhi

Bodhi* (aus dem Buch „Der Osten der Schwermut“; erste Erscheinung im Jahre 1961) Sohrab Sepehri سهراب سپهری Es war ein Moment, die Türen waren aufgegangen. Nicht ein Blatt, nicht ein Ast, der Garten der Vernichtung war sichtbar geworden. Die Vögel des Raumes still, dieser still, jener still, die Stille fing an zu sprechen. Was war …

Sohrab Sepehri: Bodhi weiterlesen

Wiederaufbau und Neubau der Gesundheitsstationen für die Erdbebenopfer der Provinz Ost-Aserbaidschan im Iran

25.10.2012 Am 13. August 2012 erschütterte ein Erdbeben die Provinz Ost-Aserbaidschan im Iran, tötete über 300 Menschen und verwüstete mehr als 110 Dörfer. Tausende wurden verletzt, über 150.000 verloren ihr Zuhause. Nach dieser Naturkatastrophe startete die Iranische Gemeinde in Deutschland e.V. (1) in Zusammenarbeit mit mehreren iranischen Vereinen und Persönlichkeiten in Berlin (2) eine Initiative …

Wiederaufbau und Neubau der Gesundheitsstationen für die Erdbebenopfer der Provinz Ost-Aserbaidschan im Iran weiterlesen

رایحهء تو

برای زیور دیدگان روز بار دگر ز ره رسیده بود وآن مِهِ گران باز از کران تا کران بر فراز فولدا، آن رود روان میان دیدگان و آسمان پرده ای کشیده بود در آن بساطِ زیرورو چکاوکی در گلو با خویشتن به گفتگو منتظر نشسته بود نامه و پیام تو چون رسید عطرِ تنپوشِ تو …

رایحهء تو weiterlesen

نخلستان

برای زیور دیدگان آمدم به سوی سرای دلت در زدم در گشودی و به شیرین نگاه خود ستاره ها ریختی به آسمان دیده ام گلخنده ای به چهره ات شکفت گفتی: خوش آمدی! منتظر بوده ام بال و پر زدم دستم گرفتی و به ناز کشاندیم به باغ اندرون خویش هدهدی شدم بیقرار کنجکاو و …

نخلستان weiterlesen

یادواره ها، سیاوش کسرایی، شمارهء شش

گرمسیر عشق پرستو است عشق پرستویی پر گشا به همه سو است عشق پیام آور بهار دل آراست حیف که از سرزمین سرد گریز است روزی همراه بادهای بیابان بال سیاهِ سپید سینه پرستو می رسد از راه ولوله می افکند به خلوت هر کو سر زده بر بامهای کاگلی ما بال فرو می کشد …

یادواره ها، سیاوش کسرایی، شمارهء شش weiterlesen

یادواره ها، سیاوش کسرایی، شمارهء پنج

ای جوی بیا به هم همآوا گردیم با چشمه و شط و رود یک جا گردیم پیوند کنیم روشنی با پاکی باشد روزی دوباره دریا گردیم ۞۞۞ زایندگی هر شب ستاره ای به زمین میکشند و باز این آسمان غمزده غرق ستاره هاست ۞۞۞ بهار می شود یکی دو روز دیگر از پگاه چو چشم …

یادواره ها، سیاوش کسرایی، شمارهء پنج weiterlesen

یادواره ها، سیاوش کسرایی، شمارهء چهار

رقص ایرانی ۞۞۞ پس از من شاعری آید ۞۞۞ موج ۞۞۞ مست ۞۞۞ پرواز ۞۞۞ انسان ۞۞۞ آرزوی بهار ۞۞۞ تشویش ۞۞۞ بوی بهار ۞۞۞ ماه و دیوانه ۞۞۞ ۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞ رقص ایرانی چو گلهای سپید صبحگاهی در آغوش سیاهی شکوفا شو بپا خیز و پیراهن رها کن گره از گیسوان خفته وا کن فریبا شو …

یادواره ها، سیاوش کسرایی، شمارهء چهار weiterlesen

یادواره ها، سیاوش کسرائی، شمارهء سه

  آفتابی در بسته است و پنجره بسته است و پرده ها قاب در و دریچه گرفته است امّا ز گوشه ای از چشمها نهان می تابد آفتاب بر سر و دفتر من و گلدان زین تنگ گوشه نیز تواند اندیشهء لطیف بیرون رود ز روزن پنهان تا گردد آفتابی و گسترده در جهان ٧ …

یادواره ها، سیاوش کسرائی، شمارهء سه weiterlesen