Sohrab Sepehri: Der Ruf des Anfangs, ندای آغاز

Der Ruf des Anfangs
(aus dem Buch „Der Reisende“; erste Erscheinung 1967)

Wo sind meine Schuhe,
wer hat gerufen: Sohrab?
Die Stimme war bekannt,
so wie die Luft den Körper des Blattes kennt.
Meine Mutter schläft,
Manouchehr und Parvaneh und vielleicht alle Menschen der Stadt schlafen (1).
Die Nacht im Monat Khordad (2) geht seicht wie ein Klagelied
über die Köpfe der Sekunden hinweg.
Und eine kühle Brise fegt meinen Schlaf vom Rande der Decke weg.
Der Duft des Verreisens ist in der Luft:
mein Kissen ist voller Gesang der Schwalben.
Der Morgen wird ankommen
und in diese Wasserschüssel
wird der Himmel verreisen.

Heute Abend muss ich gehen.
Ich, der durch das am weitesten geöffnete Fenster
mit den Menschen dieser Region sprach,
hörte kein Wort über die Eigenschaften der Zeit.
Kein Auge betrachtete verliebt die Erde.
Keiner wurde durch das Erblicken eines Beetes angezogen.
Keiner nahm einen kleinen Häher auf einem Feld ernst.
Wie eine Wolke werde ich traurig,
wenn ich durch das Fenster sehe, dass Houri (3)
die erwachsene Tochter des Nachbarn
am Fuße der seltensten Ulme der Welt
islamisches Recht liest.

Es gibt auch Gegebenheiten,
Augenblicke voller Erhabenheit.
Ich sah zum Beispiel eine Dichterin,
die so sehr mit dem Betrachten des Universums beschäftigt war,
dass der Himmel in ihre Augen Eier legte.
Und einer Nacht der Nächte
fragte mich ein Mann,
wie viel Stunden würde es dauern
bis zum Aufgang der Weintraube.

Heute Abend muss ich gehen.
Heute Abend muss ich den Koffer nehmen,
der für das Hemd meiner Einsamkeit gerade Platz hat,
und in die Richtung gehen,
wo die epischen Bäume sichtbar sind,
jenem weiten Land ohne Worte entgegen,
das ständig nach mir ruft.
Jemand hat wieder gerufen: Sohrab!
Wo sind meine Schuhe?

***

Erläuterungen:
(1) Hier sind die Schwester des Dichters, Parvaneh, und sein Bruder, Manouchehr, gemeint.
(2) Khordad ist der Name des dritten Monats im iranischen Sonnenjahr und dauert von 22. Mai bis 21. Juni.
(3) Houri ist ein Mädchenname und bedeutet Huri oder Paradiesjungfrau.

***

Leben und Werke von Sohrab Sepehri

***

ندای آغاز

کفش هایم کو
چه کسی بود صدا زد : سهراب ؟
آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ
مادرم در خواب است
و منوچهر و پروانه و شاید همه مردم شهر
شب خرداد به آرامی یک مرثیه از روی سر ثانیه ها می گذرد
ونسیمی خنک از حاشیه سبز پتو خواب مرا می روبد
بوی هجرت می اید
بالش من پر آواز پر چلچله ها ست
صبح خواهد شد
و به این کاسه آب
آسمان هجرت خواهد کرد
باید امشب بروم
من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم
حرفی از جنس زمان نشنیدم
هیچ چشمی عاشقانه به زمین خیره نبود
کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد
هیچ کس زاغچه ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت
من به اندازه یک ابر دلم میگیرد
وقتی از پنجره می بینم حوری
دختر بالغ همسایه
پای کمیابترین نارون روی زمین
فقه می خواند
چیزهایی هم هست لحظه هایی پر اوج
مثلا شاعره ای را دیدم
آنچنان محو تماشای فضا بود که در چشمانش
آسمان تخم گذاشت
و شبی از شب ها
مردی از من پرسید
تا طلوع انگور چند ساعت راه است ؟
باید امشب بروم
باید امشب چمدانی را
که به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد بردارم
و به سمتی بروم
که درختان حماسی پیداست
رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند
یک نفر باز صدا زد : سهراب
کفش هایم کو؟

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden /  Ändern )

Google Foto

Du kommentierst mit Deinem Google-Konto. Abmelden /  Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden /  Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden /  Ändern )

Verbinde mit %s