نخلستان

برای زیور دیدگان آمدم به سوی سرای دلت در زدم در گشودی و به شیرین نگاه خود ستاره ها ریختی به آسمان دیده ام گلخنده ای به چهره ات شکفت گفتی: خوش آمدی! منتظر بوده ام بال و پر زدم دستم گرفتی و به ناز کشاندیم به باغ اندرون خویش هدهدی شدم بیقرار کنجکاو و …

نخلستان weiterlesen

دیدار در خواب

برای زیور دیدگان به باغ آرزوهایم چه گم گشته می گشتم به گردِ هر گلی، گلرخ تو را می جستم و جانا نمی دیدم نگارم را چو آن فتّانهء ساحر نشانم داد کویت را تو چون شیدی درخشیدی دلم بردی به شیدائی به خوابم آی، اِی مهرخ خمار هر شبه دارم از آن خمخانهء رحمت …

دیدار در خواب weiterlesen

سیاه قلمی از مهر

برای زیور دیدگان (١) تعبیر و تحریر مرا از مهر آنچنان دان که تو را بالهائی بسیار توانا آرزومندم و در این راه فراوان سخت کوشی خواهم نمود، تا در هیچ حصار و بندی اسیر نمانی و از هر گونه قید و زنجیری رها باشی. و آنگاه بزرگترین دلشادی و سرور من زمانی خواهد بود …

سیاه قلمی از مهر weiterlesen

در گلشن نگاه دوست

برای زیور دیدگان دیدگان را ببند و بیاد آور چرخان و رقصان در زیر باران در بهاران گام برداشتن را آنزمان که حریر آب تن جامهء تو می شود دیدگان را ببند و بیاد آور درهم پیچیدن سیرسیر جیرجیرکها را با سوسو زدن ستارگان در کنارهء کویر، شامگاهان آنزمان که لاجوردین آسمان تو را به …

در گلشن نگاه دوست weiterlesen

بخوان از شکفتن ها

برای زیورِ دیدگان ایمان بیاور به مهرِ من ای مهربانِ نازنین ایمان بیاور به شعرِ من ای خوشهء پروین بر جبین مهری در سپهر گر فروزنده جلوه گر شدست در عمقِ همین خاکِ ستبر پا گرفته است شعری اگر به شوق به پرواز در آمدست دردامنِ پاکِ همین رود غوطه ور بُدست بی عشقِ سبکبال …

بخوان از شکفتن ها weiterlesen

مَر جان

برای زیورِ دیدگان هرگنج سعادت که خدا داد به حافظ از یمن دعای شب و وردِ سحری بود (حافظ) از این پس هر سحرگاهان صدایت می کنم ساقی سرودی سبز می خوانم ستایش می کنم نورِ وجودت را از این پس هر سحرگاهان نوایِ نابِ نایِ تو مرا شهد است و جانمایه تو مَر جانی …

مَر جان weiterlesen

بالهای رؤیا

آشنائی از کهن دیارِ دور از قبیلهء مهر و سرور در دشتِ اندوهِ ما گشت و گلواژه ها گذاشت و گذشت صد لبخندِ آرزو از درونِ گنجینهء نهانِ ما سبکبال برون آورد و دمی کنارِ ما نشست باران بوسه و نوازشش مرهمی شد دیرپا برای زخمها چرکِ دل چو شُست جان از تطاول و تباهی …

بالهای رؤیا weiterlesen

Fereydoun Moshiri: Eine Brise aus dem Land der Versöhnung نسیمی از دیار آشتی

Fereydoun Moshiri (1926-2002) Eine Brise aus dem Land der Versöhnung فريدون مشيری نسیمی از دیار آشتی Also, sollte mir eines Tages jemand die Frage stellen: "Was hast du in deiner Zeit auf der Erde gemacht?", schlage ich ihm meine Akte auf, weinend und lachend, erhebe ich mein Haupt, dann sage ich: "Er hat neues Samenkorn …

Fereydoun Moshiri: Eine Brise aus dem Land der Versöhnung نسیمی از دیار آشتی weiterlesen

Ahmad Shamlou: Der helle Horizont افق روشن

Ahmad Shamlou (1925-2000) Der helle Horizont (1955) افق روشن ۱۳۳۴ برای کامیار شاپور ۱۳۳۴/۴/۵ روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد و مهربانی دستِ زیبایی را خواهد گرفت روزی که کمترین سرود بوسه است و هر انسان برای هر انسان برادریست‌ روزی که دیگر درهای خانه‌ شان را نمی‌بندند قفل افسانه ایست و قلب …

Ahmad Shamlou: Der helle Horizont افق روشن weiterlesen

Begegnungen beheimaten مأوا در دیدار

für Lotte Hartmann-Kottek (1) Meinen Blick nahm ich mit in die helle Lichtung des Waldes und tauchte mit ihm ein in den berauschenden Bach überlaufend von kristallreinem Wasser. Dann ließ ich ihn schweben im Wind, beladen mit Düften aus nahen und fernen Feldern, und sich vollsaugen mit dem Licht der Sonne und der Sterne. (2) …

Begegnungen beheimaten مأوا در دیدار weiterlesen

خودآی

برای سیما، بیتا و گُلِ نار که گرما و روشنائیند سالها دل طلب جام جم از ما می کرد وآنچه خود داشت ز بیگانه تمنّا می کرد (حافظ) بُردم بَرِ هر مهتاب تحریر و تمنّائی وآن ماهرُخان گفتند بیهوده چرا آئی؟ با بادِ صبا گفتم یک دَم بَرِ من بنشین گفتا که بپا خیز و …

خودآی weiterlesen

Mohammad Reza Shafi’i Kadkani: (Sonnenblume) غزل برای گل آفتابگردان

محمّد رضا شفیعی کدکنی نفست شکفته بادا و ترانه ات شنیدم گل آفتابگردان نگهت خجسته بادا و شکفتن تو دیدم گل آفتابگردان به سحر که خفته در باغ، صنوبر و ستاره تو به آب ها سپاری همه صبر و خواب خود را و رَصَد کنی ز هر سو، رهِ آفتاب خود را نه بنفشه داند …

Mohammad Reza Shafi’i Kadkani: (Sonnenblume) غزل برای گل آفتابگردان weiterlesen

Sohrab Sepehri: Wasser آب

Wasser (1967) آب سهراب سپهری ١٣٤٦ Sohrab Sepehri ( 1928 - 1980 ) Machen wir das Wasser nicht dreckig: flussabwärts trinkt vielleicht eine Taube Wasser. Oder in einer fernen Lichtung wäscht ein Stieglitz die Feder. Oder in der Oase wird ein Krug voll. Machen wir das Wasser nicht dreckig: Vielleicht läuft dieses fließende Wasser zum …

Sohrab Sepehri: Wasser آب weiterlesen

Zuhause کاشانه

Zuhause* Du fragst mich, wo mein Zuhause ist? Das ist eine einfache Frage, und doch wühlt sie so sehr auf, erschüttert schmerzhaft, ruft so viel Unruhe hervor. Mein Zuhause ist überall und nirgendwo. Einerseits bin ich verwurzelt tief im Herzen der Geschichte, in den unzähligen Lebensgeschichten, und andererseits nicht gebunden an einem bestimmten Ort. Ich …

Zuhause کاشانه weiterlesen

رقصی که خود زندگیست Ein Tanz, der Leben ist

für Annice 27.6.2012 Das Schicksal bot uns eine Gelegenheit, und wir ergriffen sie. Ein flüchtiger Blick am ersten Tag: Neugier. Ein kurzes Gespräch am zweiten Tag: Sympathie. Und Gedankenaustausch beim nächsten Treffen: Faszination. Bezaubernde, tanz mit mir den Tanz, der Leben ist. Mal heranziehen, dann loslassen. Für ein Moment stürmisch sein wie der Regen im …

رقصی که خود زندگیست Ein Tanz, der Leben ist weiterlesen

Was ich möchte … دلم چه می خواهد

für Annice Solltest du mich fragen, was ich eigentlich möchte, so werde ich dir sagen: Ich möchte aus deinem Blickwinkel das Universum betrachten, mit deinem Gehör die Welt belauschen, in deiner Haut den Regen am Bergsee erleben, die Sprache deiner Augen lernen, die Geschichten deines Lebens aufmerksam anhören, jegliche Schwingung deiner Stimmung wahrnehmen, den Anlass …

Was ich möchte … دلم چه می خواهد weiterlesen

… می طلبد

  دل من چون دریائی که بشستست سرتاسر شب ماسه ها بر لب ساحل هایش در تمنّای پایِ راهرُوی وه، روشن نظرِ پاکبازِ دریادلی می طلبد و لبم لبریز از مهرِ گیاه و رُستن منتظر مانده تا بخواند سرود رَستن تک تک یاخته هایش سرشار از آب حیات هان، پروانه صفتِ تشنه لبی می طلبد …

… می طلبد weiterlesen

Hafez: Antlitz der Geliebten تاب بنفشه می‌دهد طره مشک سای تو

Antlitz der Geliebten Inspiriert durch ein Gedicht des iranischen Poeten Hafez (* um 1320 - † um 1389) *** Deine Strähnen, wie Moschus riechend, setzen die Veilchen in Schwingung. Dein Lachen, dem Herzen Freude und Erleichterung spendend, bringt die Knospen zum Aufblühen. Du, meine bezaubernde Blume, wenn eine Brise dich umweht, wird sie erheiternd und …

Hafez: Antlitz der Geliebten تاب بنفشه می‌دهد طره مشک سای تو weiterlesen