راز آشکار

نشسته بزیر گنبدی از صدها الماس روشن
درختان نخل در کنار و بزیر پای فرشی چون چمن
صدای سقوط قطرات آب چکاچک در گوش
ار ترنّم مرغان گرفتار در قفس مدهوش
تو را صد بار صدا زده ام، ای همسفر، ای یار
جوابی نیامدست، خاموش مانده ام و بیقرار
ز خود پرسم، در کدامین شهر عشق پرسه میزند این نگار
در زمین و زمانی یگانه و باز جدا ز یار، وای ازین رازآشکار

سیم اردبهشت ماه هزار و سیصد و هشتاد و نه
Salz

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden /  Ändern )

Google Foto

Du kommentierst mit Deinem Google-Konto. Abmelden /  Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden /  Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden /  Ändern )

Verbinde mit %s