Mohammad Reza Shafi’i Kadkani: Echo پژواک

پژواک

محمّد رضا شفیعی کدکنی

به پایان رسیدیم امّا
نکردیم آغاز
فروریخت پرها
نکردیم پرواز
ببخشای
ای روشن عشق بر ما
ببخشای
ببخشای اگر صبح را
ما به مهمانی کوچه
دعوت نکردیم؛
ببخشای بر ما
اگر روی پیراهن ما
نشان عبور سحر نیست
ببخشای ما را
اگر از حضور فلق
روی فرق صنوبر
خبر نیست
نسیمی
گیاهِ سحرگاه را
در کمندی فکنده ست و
تا دشت بیداریش می کشاند
و ما کمتر از آن نسیمیم
در آن سوی دیوار بیمیم
ببخشای
ای روشن عشق
بر ما ببخشای
به پایان رسیدیم
امّا
نکردیم آغاز
فرو ریخت پر ها
نکردیم پرواز

***

Echo

Mohammad Reza Shafi’i Kadkani

Wir sind am Ende angelangt
und haben noch nicht angefangen.
Die Federn sind ausgefallen,
und wir sind nicht geflogen.
Verzeih,
du Helligkeit der Liebe,
verzeih uns.
Verzeih,
wenn wir den Morgen
nicht zum Besuch der Gasse einluden.
Verzeih,
wenn unsere Kleider
kein Zeichen des Ganges der Morgendämmerung aufweisen.
Verzeih uns,
wenn es auf der Wipfel der Tanne
von der Morgenröte nichts zu berichten gibt.
Eine Brise
hat die morgendliche Pflanze,
mit einer Seilschlinge gefangen
und zieht sie zur Steppe ihres Erwachens.
Und wir sind dieser Brise nicht ebenbürtig,
verfangen hinter der Wand der Angst.
Verzeih,
du Helligkeit der Liebe,
verzeih uns!
Wir sind am Ende angelangt,
aber
haben nicht angefangen.
Die Federn sind ausgefallen,
und wir sind nicht geflogen.

 

Mohammad Reza Shafi’i Kadkani

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden /  Ändern )

Google Foto

Du kommentierst mit Deinem Google-Konto. Abmelden /  Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden /  Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden /  Ändern )

Verbinde mit %s